بدینوسیله مراتب دردمندی خاطر و اندوه بی کران خویش را از درگذشت دوست دیرین خود جناب دکتر احمدی گیوی استاد محترم و فاضل دانشگاه و مولف صاحب نظر دستور زبان فارسی ابراز و این ضایعه را به جامعه فضل و ادب و خانواده محترم ایشان تسلیت عرض می کنم .

ادیب برومند

«بهار» زنده جاوید

نویسنده: ادیب برومند

اظهارنظر درباره بزرگان و آثارشان نیازمند تخصص در موضوعاتی است که سازنده شخصیت آن اشخاص است وگرنه آن گونه نظرات که فاقد این شرط اساسی باشد، ارزشی نخواهد داشت.
چند روز پیش در شماره ۵۸۵ صفحه آخر «شرق» مورخ ۲/۲/۹۱ آقای «محمدهاشم اکبریانی» مطلبی شگفت انگیز درباره کسی نوشته بود که یک قرن تمام به عنوان بزرگ ترین شاعر معاصر شناخته شده و بسیاری را عقیده بر این بوده که بعد از حافظ شاعری مانند وی پا در پهنه ادب نگذاشته است.
این شخص (ملک الشعرای بهار) است که بزرگان شعر و ادب معاصر همگی به استادی اش اعتراف کرده و اشعارش را آیینه سراپا نمای اخلاق و افکار و ویژگی های سیاسی و اجتماعی و آزمونه جامعه شناسی دوران ما دانسته اند.
اشعار «بهار» قطع نظر از دارا بودن همه مزایای شعر زنده و پویا از جهت استواری و شیوایی و رسایی دربردارنده مطالبی است حاکی از جنبه های تاریخی و اجتماعی که نقادانه اوضاع سیاسی و جزر و مد تحولات زمانی ایران را فراروی ما قرار می دهد.قصاید وطن پرستانه و آزادیخواهانه وی عرق ملی گرایی و وابستگی به آب و خاک را در عنصر ایرانی چنان برمی انگیزد که هیچ عاملی چنین اثربخش و رسوخ کننده در دل ها و روان ها نخواهد بود و جاودانگی آن را نخواهد داشت.وی که در جوانی به نهضت مشروطه خواهی پیوسته است اشعارش همدوش با ترانه های «عارف» قزوینی در پیشبرد هدف های «مشروطه» بسیار موثر بوده و به این نهضت تاب و توان بخشیده است. از این رو می توان او را از پیشگامان موثر این نهضت دانست.
نویسنده مقاله می نویسد که شعر بهار مخاطب ندارد.
اگر مقصود از مخاطب بخشی از جوانان هستند که زبان فارسی را درست نمی دانند سواد شعر کافی ندارند باید این گفته را تصدیق کرد ولی کسانی که به قدر کفایت سواد فارسی را از درست خوانی و درست نویسی فراگرفته اند شعر «بهار» را می خوانند و به خاطر می سپارند و مخاطب واقعی هم آنان هستند؟ شعر «بهار» برای برخی کسانی که به میزان سخندانی و سخن سنجی آشنا نبوده و فرسنگ ها از شعر واقعی دور افتاده اند سنگین می نماید. این گونه افراد نسبت به شعر «حافظ» و «سعدی» هم بیگانه اند و نمی فهمند، آیا نویسنده مقاله که شعر «بهار» را مرده و او را شاعری متوسط قلمداد کرده، شاید اطلاع چندانی از ادبیات فارسی ندارد که چنین اظهارنظر می کند.
این گونه قضاوت ها راهی به جایی نمی برد و چیزی به آگاهی خواننده اضافه نمی کند.
شعر «بهار» مدت یک قرن است که در کتاب ها و سفینه ها و مجلات مهم ثبت و ضبط شده و در حافظه زمان مانده و استادان بزرگ در برابرش سر تعظیم فرود آورده اند. نام نامی «بهار» جاودانه در تاریخ ادبیات ایران خواهد درخشید .

 روزنامه شرق ، شماره ۱۵۱۹ به تاریخ ۱۴/۲/۹۱، صفحه ۱۲ (صفحه آخر)